Ανακοίνωση της Π.Γ. του Ε.ΠΑ.Μ. για τις δηλώσεις Κοτζιά σχετικά με την ΑΟΖ στο Αιγαίο

Με μια εντυπωσιακή δήλωσή του στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, ο κ. Κοτζιάς ανέλαβε να νουθετήσει τον ελληνικό λαό να μην είναι «μοναχοφάης» απέναντι στην Τουρκία και να την «βάλει στο παιχνίδι» της εκμετάλλευσης του φυσικού πλούτου του Αιγαίου. Και έτσι... τυχαία, έφερε ως παράδειγμα το Καστελόριζο, για να μας πει ότι δεν είναι σωστό να θεωρούμε ότι «διαθέτει 100%, όλη την ΑΟΖ σε όλη την περιοχή»!

Προφανώς, ο κ. Κοτζιάς νομίζει ότι οι Έλληνες πολίτες είναι μαθητές νηπιαγωγείου και ότι τα κυριαρχικά μας δικαιώματα είναι... γαριδάκια που πρέπει να μάθουμε να τα μοιραζόμαστε με τα άλλα παιδάκια, γιατί αυτό ακριβώς ήταν το ύφος της δήλωσής του!

Στην πραγματικότητα, αυτό που θέλει ο κ. Κοτζιάς να εμφανίσει ως «δίκαιη μοιρασιά» των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων του Αιγαίου, δεν αποτελεί παρά πλήρη και απόλυτη αποδοχή των τουρκικών απαιτήσεων.

Το ΕΠΑΜ για την επέκταση των κατεχόμενων εδαφών της Κύπρου

Ανακοίνωση του Τομέα Διεθνούς Πολιτικής και Άμυνας 

 

Το ΕΠΑΜ ενημερώνει και συγχρόνως καταγγέλλει στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, ναύαρχο ε.α. Ε. Αποστολάκη, ότι πριν λίγες ημέρες, σύμφωνα με δημοσιεύματα στον ελλαδικό και κυπριακό Τύπο, οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις που εισέβαλαν στην Κύπρο από το 1974 επεξέτειναν τα κυπριακά εδάφη που έκτοτε παράνομα κατέχουν κατά περίπου 4% στην περιοχή Στροφυλιά, καθιστώντας αιχμαλώτους και κατοίκους της περιοχής.

Επειδή η εισβολή συνέπεσε χρονικά με την συνάντηση του κ. υπουργού, ναυάρχου Ε. Αποστολάκη, με τον ομόλογο και γνωστό του, (σύμφωνα με δήλωση του ιδίου), υπουργό της επίσης δημοκρατικής, φίλης και συμμάχου Τουρκίας, στρατηγό Ακάρ, καλό θα ήταν να μας ενημερώσει εάν το συγκεκριμένο θέμα -"διαδικαστικό" βέβαια- το συζήτησαν φιλικά πριν ή όταν συνέβη και τι αποφάσισαν χάριν των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (Μ.Ο.Ε.), έτσι ώστε να μην υπάρξει κάποιο "ατύχημα".

Το ΕΠΑΜ για την επίσκεψη Τσίπρα στην Τουρκία και τις δηλώσεις του κ. Αποστολάκη

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Οι εθελόδουλες επιλογές πρωθυπουργού και ΥΠΕΘΑ είναι ντροπή για τη χώρα

Με την επίσκεψη του κ. Τσίπρα στην Τουρκία φάνηκε και επίσημα πλέον ότι η Ελλάδα δεν στέκεται απέναντι στην Τουρκία ισότιμα, με όρους κυρίαρχου κράτους, αλλά ως υποτελής.

Οι παλινωδίες του κ. Τσίπρα σχετικά με τους 8 Τούρκους στρατιωτικούς που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα, η αποδοχή της εξομοίωσής τους από τον κ. Ερντογάν με τους 2 Έλληνες στρατιωτικούς που απήχθησαν και κρατήθηκαν παράνομα στις φυλακές της Τουρκίας, η υιοθέτηση από μέρους του των όρων με τους οποίους θέτει η Τουρκία το ζήτημα των μειονοτήτων, καθώς και τα εγκώμιά του για την “εντιμότητα” του κ. Ερντογάν και τη “δημοκρατικότητα” του τουρκικού καθεστώτος, αποτελούν μερικά μόνο από τα σημεία που φανερώνουν την υποτέλεια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Απόλυτα παράνομη η κράτηση των δυο Ελλήνων στρατιωτικών από το τουρκικό καθεστώς

Του Δημήτρη Καζάκη

Μετά και την άρνηση αποφυλάκισης των δυο Ελλήνων στρατιωτικών από το δικαστήριο της Τουρκίας, αλλά και την αναβολή της λεγόμενης δίκης τους, γίνεται πλέον φανερό ότι η όλη υπόθεση είναι καθαρά «στημένη» και από τις δυο πλευρές. Τα δυο άτυχα παιδιά έχουν σκόπιμα γίνει θύματα για να υλοποιηθούν συμφωνίες που έχουν προϋπάρξει στο παρασκήνιο ανάμεσα στην φερόμενη ως ελληνική κυβέρνηση και τον Ερντογάν με διαμεσολαβητή την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες.

Το ποιες είναι αυτές οι συμφωνίες και τι προβλέπουν συγκεκριμένα, θα το δούμε το αμέσως επόμενο διάστημα. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι οι συμφωνίες αυτές δεν περιορίζονται, ούτε αφορούν απλά και μόνο τους 8 τούρκους στρατιωτικούς που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα. Όχι πώς δεν έχουμε ικανή την ελληνική πλευρά να βρει δικαστές που να συναινέσουν σ’ ένα τέτοιο ανοσιούργημα, δηλαδή στην «ανταλλαγή» των 8 τούρκων στρατιωτικών που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα με τους 2 Έλληνες στρατιωτικούς που συνελήφθησαν και κρατούνται φυλακισμένοι παρανόμως στην Τουρκία.

Δεν απολέσαμε μόνο τα Ιμια, αλλά και την ασφάλεια-κυριαρχία σε 13 περίπου νησιωτικά συμπλέγματα

του Γιώργου Γιαγκίδη

Τα Ίμια (ή νήσοι Καρντάκ κατά την Τουρκία), από τις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας θεωρούνται τουρκική περιοχή, καθώς η Τουρκία έθεσε έμπρακτα την επικυριαρχία της με τις ναυτικές δυνάμεις της, με την παράλληλη ανερυθρίαστη φυγή των ελληνικών σκαφών.

Η εξέλιξη είναι πολλάκις χειρότερη από εκείνη του 1996 που βάφτηκε με αίμα. Γιατί τότε τα Ιμια & 3.000 βραχονησίδες ουσιαστικά γκριζαρίστηκαν, ενώ σήμερα έγιναν κόκκινα, στα τουρκικά χρώματα, με καμία επίσημη ανακοίνωση από τις ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις, καθώς μάλλον περιμένουν τη γραμμή από την κυβέρνηση και η τελευταία από το ΝΑΤΟ, έχοντας απολέσει πλήρως το ανεξάρτητο της δράσης τους σε τέτοιες περιπτώσεις.

Φανταστείτε τι έχει να γίνει αν η Ελλάδα ασκήσει το νόμιμο δικαίωμα της επέκτασης της υφαλοκρηπίδας της στα 12 ναυτικά μίλια, κάτι νόμιμο που η Τουρκία χαρακτηρίζει Casus Belli.

Κάποιοι εδώ θέτουν το ερώτημα: Τι ζητάτε να γίνει δηλαδή, πόλεμος;

Δρυος πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται...

του Γρηγόρη Νικολάου

Η αντίδραση στις προκλητικές και απαράδεκτες δηλώσεις του σουλτάνου από τους Ευρωπαίους και Αμερικανούς ήταν άμεση και ξεκάθαρη: Μην τολμήσεις Ερντογάν να βάλεις χέρι στην Ελλάδα!

1. Λέτε να μας αγάπησαν έτσι ξαφνικά;

2. Λέτε να λειτούργησε αίφνης το δόγμα της αλληλεγγύης;

3. Μήπως όλοι εμείς που στεκόμαστε κριτικά απέναντί τους σφάλουμε;

4. Μήπως κάνουμε λάθος για τις "περήφανες" απατήσεις Παυλόπουλου και Τσίπρα;

ΟΧΙ. ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΧΙ!

Ποιος και γιατί πάει να μπλέξει την Ελλάδα σε τυχοδιωκτισμούς;

Του Δημήτρη Καζάκη

Το περιστατικό με το τουρκικό εμπορικό πλοίο εναντίον του οποίου άνοιξε πυρ σκάφος του λιμενικού σώματος της Ελλάδας ανοιχτά της Ρόδου, δεν είναι τόσο αθώο, όσο φαίνεται. Ας δούμε συγκεκριμένα τα δεδομένα του όλου επεισοδίου. Αυτά τουλάχιστον που έγιναν γνωστά.

Καταρχάς, το τουρκικό εμπορικό πλοίο φέρεται να συνδέεται με την οικογένεια Ερντογκάν. Ο πλοίαρχος έχει συγγενικούς δεσμούς με την οικογένεια, αλλά και η ετοιμότητα με την οποία η τουρκική πλευρά αντέδρασε στην «πρόκληση» της Ελλάδας, δείχνει ότι το συγκεκριμένο πλοίο, αλλά και το εμπόρευμά του χαίρουν υψηλής προστασίας.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι παρά τις διαστάσεις που έδωσε η τουρκική πλευρά στο όλο επεισόδιο, παραμένει άγνωστο το φορτίο του συγκεκριμένου εμπορικού πλοίου. Κάτι που τονίζεται και από τα διεθνή ειδησεογραφικά μέσα, τα οποία επισημαίνουν ότι ούτε ο πλοίαρχος του τουρκικού πλοίου, αλλά ούτε και οι τουρκικές αρχές κάνουν κάποια αναφορά στο φορτίο.

Η Θράκη το νέο Κόσοβο;

του Δημήτρη Καζάκη

Κατά την επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού στη Θράκη, επετράπη από τις ελληνικές αρχές –για μια ακόμη φορά– στους Τούρκους αξιωματούχους να εμφανιστούν ως διάδοχοι του Σουλτάνου επί Οθωμανών και να διεκδικήσουν τους μουσουλμάνους ως δική τους μειονότητα. Καταπατώντας κάθε πρόνοια της διπλωματίας και ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο σε προκλήσεις, οι Τούρκοι αξιωματούχοι διαδήλωσαν μαζί με έναν περίεργο όχλο υπό τον κυματισμό τουρκικών σημαιών τη νοσταλγία τους για τη «Μητέρα Πατρίδα».

Θα μου πείτε και ειδικά αν κατάγεστε ή διαβιώνετε στην Θράκη, πού είναι το καινούργιο; Το ελληνικό κράτος εδώ και δεκαετίες έχει επιτρέψει την συνδιοίκηση της Θράκης στην πράξη με το Προξενείο της Τουρκίας στην Κομοτηνή. Επί δεκαετίες Τούρκοι αξιωματούχοι, εντεταλμένοι μουφτίδες εκ Τουρκίας, τούρκοι πράκτορες κάθε λογής και είδους αλωνίζουν την Θράκη ελεύθερα –πολλές φορές χωρίς ούτε τα διπλωματικά προσχήματα- επιβάλλοντας στην πράξη ένα άτυπο καθεστώς ημιαυτονομίας της περιοχής υπέρ της Τουρκίας.

Το ΕΠΑΜ για το δημοψήφισμα στην Τουρκία

Δήλωση

Το δημοψήφισμα στην Τουρκία πραγματοποι-ήθηκε κάτω από αντιδημοκρατικές συνθήκες. Υπήρχε καθεστώς έκτακτης ανάγκης, ο αρχηγός και μέλη του εντός της Βουλής πολιτικού κόμματος HDP είναι στη φυλακή μαζί με πολλούς δημοσιογράφους. Αντιπολιτευόμενες εφημερίδες είχαν υποχρεωθεί να κλείσουν, οπαδοί του ΟΧΙ ξυλοκοπήθηκαν και ελάχιστος χρόνος δόθηκε από τα κρατικά ΜΜΕ για την προβολή των επιχειρημάτων του ΟΧΙ.

Κάτω από τέτοιες συνθήκες δεν υπήρχε αμφιβολία για την επικράτηση του ΝΑΙ, που οδηγεί στην υιοθέτηση ενός αντιδημοκρατικού συντάγματος στην Τουρκία με όλα που τούτο συνεπάγεται.

Το ΕΠΑΜ, μολονότι θεωρεί απαράδεκτη την οποιαδήποτε εμπλοκή σε εσωτερικές υποθέσεις τρίτου κυρίαρχου κράτους, χαιρετίζει τη γενναιότητα των όσων ψήφισαν ΟΧΙ, εξ αιτίας ακριβώς των συνθηκών κάτω από τις οποίες διεξήχθη το δημοψήφισμα στη γειτονική χώρα και παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς την κατάσταση στην -προφανέστατα πια- διχασμένη κοινωνικά και πολιτικά Τουρκία.

Το ΕΠΑΜ καλεί τον Ελληνικό λαό σε επαγρύπνηση για την αντιμετώπιση τυχόν εκτάκτων καταστάσεων, πράγμα για το οποίο απεύχεται.

Αθήνα 17 Απριλίου 2017

Ο Τομέας Διεθνών Σχέσεων του ΕΠΑΜ

Τα τιτιβίσματα δε σας ξεπλένουν - Το έγκλημα είναι διαρκές

Τσαβούσογλου: "...Μας λένε “Κατά βάθος είναι καλό παιδί, μη δίνετε σημασία (ας το παραβλέψουμε)”. Ναι αλλά μέχρι πού θα πάει; Τον πήρατε αναγκαστικά στην κυβέρνηση (συνασπισμού), κι εμείς να παραβλέπουμε; Κι η υπομονή μου έχει όρια. Δεν είναι ανεξάντλητη..."...

του Κυριάκου Κυριακόπουλου

"Δείχνουμε ωριμότητα αλλά... Γι' αυτό επειδή κάποια πολιτικά πράγματα είναι μεταξύ μας δεν θέλω να τα πω. Βασικά γνωρίζουμε ότι... και η νυν κυβέρνηση είναι ενοχλημένη από αυτό το κακομαθημένο παιδί που είναι υπουργός.

"...Τι θα γίνει λοιπόν; Θα ανεχόμαστε τους κακομαθημένους; Η δουλειά μας είναι να απασχολούμε αυτούς;;;"

Τα tweets Γεωργιάδη - Κουμουτσάκου και οι δηλώσεις Λοβέρδου

Άδωνις Γεωργιάδης

✔

@AdonisGeorgiadi

Η Αμυντική και η Εξωτερική Πολιτική μας, δεν μπορεί και δεν πρέπει να ασκείται με βερμπαλισμούς στην τηλεόραση...

3:13 μ.μ. - 26 Φεβ 2017

Giorgos Koumoutsakos @GKoumoutsakos

Σε τέτοιες κρίσιμες ώρες ας μιλάει μόνον το ΥΠΕΞ.

Καθήκον του ΥΠΕΘΑ είναι η επιχειρησιακή ετοιμότητα και όχι η θορυβώδης επικαιρότητα.

12:51 μ.μ. - 26 Φεβ 2017

Πόσο μακράν κείται η Κύπρος;

του Δημήτρη Καζάκη

Μετά από μια "συγκρατημένα επιτυχή" συνδιάσκεψη για το Κυπριακό στη Γενεύη, όπως μας διαβεβαίωσε η ηγεσία Ελλάδας και Κύπρου, το όλο ζήτημα παραπέμφθηκε στα "τεχνικά κλιμάκια". Θα μου πείτε, τι μας ενδιαφέρει εμάς; «Η Κύπρος κείται μακράν» έλεγε ο "εθνάρχης" Καραμανλής την εποχή που ο τουρκικός Αττίλας αλώνιζε στην Κύπρο με τις πλάτες του ΝΑΤΟ, αλλά και της δικής του κυβέρνησης.

Από τότε ο ελληνικός λαός έπρεπε να πειστεί ότι η Κύπρος δεν τον αφορά άμεσα. Άλλο Ελλάδα κι άλλο Κύπρος. Άλλο οι Έλληνες κι άλλο οι Κύπριοι. Άλλωστε οι μεγάλοι προστάτες μας, οι Βρετανοί, το είχαν εξιχνιάσει το όλο θέμα από πολύ νωρίς. Οι Κύπριοι μπορεί να είναι ελληνόφωνοι και Ορθόδοξοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αλλά "ανθρωπολογικώς" δεν είναι Έλληνες. Έτσι είχε αποφανθεί η αποικιοκρατική τους "επιστήμη" κι αυτό δίδασκαν στα μαθητόπουλα της Κύπρου.

"Ο πληθυσμός της νήσου Κύπρος είναι Κύπριοι διαφορετικής φυλής [απ' ότι οι Έλληνες]" διαβεβαίωναν οι εκπρόσωποι της βρετανικής αποικιοκρατίας τη Βουλή των Κοινοτήτων στις 15 Νοεμβρίου 1920. Λίγα χρόνια αργότερα επέβαλαν το πρώτο αποικιακό Σύνταγμα του 1925 στην Κύπρο που για πρώτη φορά επίσημα διαχώριζε τις δυο κοινότητες.

Νέες δηλώσεις Ερντογάν για την Συνθήκη της Λωζάνης

Ανακοίνωση

Οι νέες δηλώσεις του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν αναφορικά με την Συνθήκη της Λωζάνης, δεν μπορούν παρά να αποτελούν casus belli για οποιαδήποτε κυβέρνηση υπερασπίζεται τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, αναγνωρίζει την εθνική και λαϊκή κυριαρχία, υπηρετεί, τιμά και σέβεται τους αγώνες, τα δικαιώματα και το συμφέρον του ελληνικού λαού.

Ο κ. Ερντογάν με την συνεχή και προκλητική αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης, κορυφώνει την απειλή ενάντια στην Ελλάδα, αμφισβητώντας επί της ουσίας την εδαφική κυριαρχία της πατρίδας μας στο σύνολό της, θέτοντας εκ βάθρων θέμα επανακαθορισμού των συνόρων. Ταυτόχρονα, επαναθέτει θέμα συνόρων σε όλη την Ευρωπαϊκή ήπειρο, αφού η Συνθήκη της Λωζάνης διαμόρφωσε και καθόρισε με θεμελιώδη τρόπο και σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, όπως αυτό προέκυψε από τους παγκόσμιους πολέμους, την χάραξη των συνόρων στην μεταπολεμική Ευρώπη.

Σε μια περίοδο, που στην Ελλάδα έχει εγκαθιδρυθεί,  με την συνέργεια όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων, καθεστώς κατοχής. Σε μια εποχή που η πατρίδα μας αντιμετωπίζεται ως οικόπεδο για διαμελισμό και βιώνει την γενική εκποίηση της περιουσίας της στο όνομα ενός παράνομου και ληστρικού χρέους. Σε μια περίοδο που η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού φτωχοποιείται βίαια και αντιμετωπίζεται ως εχθρός από την ελληνόφωνη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ο διεθνής τρομοκράτης Ερντογάν εκμεταλλεύεται την υποτέλεια, τον ενδοτισμό και την προδοτική στάση της, εξωτερικεύει την δική του κρίση και διεκδικεί μέρος από τα ιμάτια της χώρας μας.

Μία πραγματικά δημοκρατική και πατριωτική κυβέρνηση, θα είχε δρομολογήσει:

Μια οφειλόμενη απάντηση στους απανταχού κεκράκτες του ραγιαδισμού και της υποτέλειας

του Όθωνα Κουμαρέλλα

Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα στην Τουρκία, διατυπώθηκαν πολλές απόψεις και σκέψεις, αναφορικά με το ρόλο της Ελλάδας και τη στάση που κρατάει απέναντι στις εξελίξεις, φτάνοντας μάλιστα στο χυδαίο στάδιο της πλήρους υποταγής στα κελεύσματα του «σουλτάνου» με το -δια των δηλώσεων υψηλόβαθμων αξιωματούχων της ελληνικής κυβέρνησης και του ίδιου του υπουργού Εξωτερικών- να επιχειρείται η εκβίαση της δικαιοσύνης για ταχεία παράδοση στη γείτονα των οκτώ στρατιωτικών που ζήτησαν άσυλο στη χώρα μας.

Διατυπώθηκαν μάλιστα και -από την άλλη πλευρά- απόψεις που ήθελαν τη χώρα μας να αδράξει την ευκαιρία που παρουσιάστηκε και να ανατρέψει όλη αυτήν την πολιτική κατευνασμού προς την Άγκυρα που ακολουθείται από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια και που μόνο δεινά συσσώρευσε στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Δεινά, που έχουν να κάνουν με τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων στην Κύπρο και στο Αιγαίο, την παγίωση του καθεστώτος στρατιωτικής κατοχής στη μεγαλόνησο και τoν de facto διαμελισμό της, με ταυτόχρονη ανακήρυξη της Άγκυρας όχι ως διεθνούς παραβάτη και υπόλογης στη διεθνή κοινότητα για τη στρατιωτική κατοχή, αλλά ως ισότιμο συνομιλητή και συνδιαμορφωτή των εξελίξεων στο νησί, καταφανώς υπέρ της. Επίσης, με την παγίωση των γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο και την αποδοχή de facto της Τουρκίας ως έχουσας έννομο συμφέρον να αρνείται την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και ειδικότερα αυτό της Θαλάσσης στην περιοχή του Αιγαίου, αναφορικά με τα χωρικά ύδατα, την υφαλοκρηπίδα των νησιών, την ΑΟΖ κτλ. Τέλος με την τουρκική διείσδυση στη Δυτική Θράκη και την προσπάθεια κοσοβοποίησής της, μέσω της δημιουργίας μειονοτικού προβλήματος, με αιχμή του δόρατος τη λειτουργία του τουρκικού προξενείου εκεί.

Φυσικά δεν θα περίμενε κάποιος σοβαρός διαφορετική στάση από την εθνομηδενιστική εθελόδουλη κυβέρνηση των Αθηνών, ούτε από τα άλλα κόμματα του λεγόμενου «συνταγματικού» τόξου, αφού και αυτά φέρουν βαριά την ευθύνη για ό,τι έχει συμβεί μέχρι σήμερα σε βάρος της χώρας και του λαού μας, καθώς και -πέραν της οικονομικής κατοχής- κυρίως στα εθνικά μας θέματα. Αυτή την «στρατηγική» του κατευνασμού της Άγκυρας και της απόλυτης υποταγής στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Δύσης είναι που ακολουθούν όλοι τους, με θρησκευτική μάλιστα ευλάβεια, τις τελευταίες δεκαετίες.

Αν η κυβέρνησή μας ήταν πράγματι ελληνική…..

Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι

μέσα από τα δάχτυλά μου

χωρίς να πιώ ούτε μία στάλα.

Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα.

Ένα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα,

δεν έχω άλλη συντροφιά.

Ότι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια

που ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι

και γκρέμισαν με τον αγέρα τού φθινοπώρου.

Γιώργος Σεφέρης «Μυθιστόρημα»

του Γιώργου Ιεροδιάκονου*

Πολλές φορές η ιστορία σού προσφέρει μια ευκαιρία και στο χέρι σου είναι αν θα την αδράξεις ή όχι. Συνήθως αυτή η ευκαιρία είναι και η μοναδική. Ή μάλλον, για να είμαστε πιο ακριβείς, η κάθε ευκαιρία είναι μοναδική. Όπως και το αποτέλεσμα που παράγει. Το ορίζει και ο Αριστοτέλης στο 4ο αξίωμά του περί αιτίας και αποτελέσματος. Αν αδράξεις την προσφερόμενη ευκαιρία, παράγεις ένα αποτέλεσμα. Αν όχι, παράγεις κάποιο άλλο. Διότι, εσύ είσαι μέρος και της αιτίας και του αποτελέσματος.

Μια τέτοια ευκαιρία προσφέρεται σήμερα στην Ελλάδα. Μια μοναδική ευκαιρία, που θα μπορούσε δυνητικά να οδηγήσει σε οριστική δικαίωση των εθνικών μας στόχων. Αρκεί βεβαίως να είχαμε κυβέρνηση διαθέτουσα κατά πρώτον, στρατηγική στόχευση και κατά δεύτερον, να μην ήταν δέσμια εξαρτήσεων και έωλων ιδεολογημάτων.

Το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία, ανεξαρτήτως ταυτότητας και επιδιώξεων των οργανωτών του, πήρε μια τέτοια τροπή, όπου ένα δεύτερο πραξικόπημα  εκδηλώνεται στη γειτονική χώρα, αυτή την φορά από το ίδιο το καθεστώς. Κι αυτό το πραξικόπημα είναι τόσο απόλυτο και καταπελτικό, που ουσιαστικά καταλύει κάθε τι που χαρακτηρίζει ένα σύγχρονο συγκροτημένο κράτος. Στρατός, δημόσια διοίκηση, δικαστικό Σώμα, ο παιδαγωγικός ιστός της χώρας, και μαζί μ’ αυτά, δημοσιογράφοι, κληρικοί, συνδικαλιστές σύρονται σωρηδόν κατά χιλιάδες στα μπουντρούμια και στα κολαστήρια.

Ουσιαστικά εκεί, πέραν των ανατολικών θαλασσίων συνόρων μας, δεν υφίσταται καν κάποιο συγκροτημένο κράτος, παρά ένα απέραντο πεδίο αναμέτρησης ασύμμετρων παραεξουσιών και συμφερόντων. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σήμερα τουρκικό κράτος και είναι αμφίβολο αν θα υπάρξει ποτέ ξανά στην μορφή που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Παλαιότερα λέγαμε ότι η Τουρκία δεν είναι μια χώρα που διαθέτει στρατό, αλλά ένας στρατός που εδράζεται σε μια χώρα. Σήμερα, με έναν στρατό υπό διωγμό, αποδεκατισμένο και αποσαρθρωμένο, με τους μισούς στρατιωτικούς είτε συλληφθέντες είτε επικηρυγμένους και το χειρότερο, σωματικά ανασκολοπισμένους και ψυχικά ατιμασμένους, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι υπάρχει Τουρκία; Όχι! Η Τουρκία που ξέραμε δεν υπάρχει πια. Η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη των Βαλκανίων έπεσε σαν χάρτινος πύργος. Και βασικός ολετήρας αυτής της πτώσης είναι ο κατεξοχήν θεσμικός στυλοβάτης της: ο σουλτάνος Ερντογάν.

Η ευκαιρία που μας προσφέρεται σήμερα είναι μοναδική. Στην ουσία πρόκειται για την ευκαιρία της χιλιετίας. Αρκεί βεβαίως να έχουμε πραγματικά ελληνική κυβέρνηση και όχι αυτά τα άβουλα και φοβικά σούργελα της καρπαζοαρπαχτής. Κυβέρνηση με όραμα συγκεκριμένους στόχους, με εθνικές προτεραιότητες και ξεκάθαρες και αποκρυσταλλωμένες αντιλήψεις περί του τι εστί εθνικό συμφέρον και πως αυτό προσδιορίζεται.

Η Ελλάδα είναι μικτό αρχιπελαγικό κράτος

Με αφορμή την απόφαση του PCA της 12/7/2016

του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη*

Τα γεγονότα της Τουρκίας «παρέσυραν» (και δικαίως) την επικαιρότητα στο μείζον αυτό ζή-τημα. Τούτη όμως η «κατάσταση» δεν επιτρέπει να αγνοούνται και άλλες μείζονος σημασίας εξελίξεις που αφορούν ζωτικά (και δίκαια) συμφέροντα της χώρας, όπως είναι η πρό-σφατη απόφαση του Μόνιμου Διαιτητικού Δικαστηρίου με έδρα τις Κάτω Χώρες (Perma-nent Court of Arbitration - PCA) επί της από 22 Ιανουαρίου 2013 προσφυγής των Φιλιππίνων κατά της Κίνας που αφορά στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (στο εξής: Δίκαιο της Θάλασσας).

Αναφέρομαι στην υπόθεση «The Republic of Pilippines v. The People’s Republic of Chine», με Case Number: 2013-9 και Πρόεδρο τον Thomas A.Mensah. Η απόφαση δε αυτή που δημοσιεύθηκε στις12/7/2016 αν και «δεν άπτεται» αμέσως των ελληνοτουρκικών διαφορών, εν τούτοις επιβάλλει το «σχολιασμό» της. Άλλωστε η αξιοποίηση των παραδοχών που προκύπτουν, από την πρόσφατη αυτή απόφαση συνηγορεί υπέρ των ελληνικών θέσεων.

Για πρώτη φορά ένα ad hoc Δικαστήριο ερμήνευσε το άρθρο 121 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας του Μantego Bay της Ιαμαϊκής που υπογράφηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1982. Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, ένα νησί έχει χωρικά ύδατα, συνορεύουσα ζώνη, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Εξαιρούνται, όμως, οι βράχοι εφόσον δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη διαβίωση ή δεν μπορούν να έχουν αυτοτελώς οικονομική ζωή.

Το Δικαστήριο εκείνο δέχθηκε ως απόλυτο κανόνα του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου ότι όλοι οι γεωγραφικοί σχηματισμοί (ασχέτως του εάν χαρακτηρισθούν νησιά ή βράχοι και ασχέτως του μεγέθους αυτών), έχουν υποχρεωτικώς χωρικά ύδατα έκτασης 12 μιλίων. Αυτό επιβεβαιώνει ότι το ζήτημα της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο πέραν των 6 μιλίων στα 12 μίλια, αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας. Με χωρικά ύδατα 12 μιλίων, το 72% των θαλασσίων περιοχών του Αιγαίου περιέρχεται κυριαρχικώς στην Ελλάδα και το 8,5% στην Τουρκία. Το 19,5% δε που απομένει προς οριοθέτηση, μπορεί να διευθετηθεί. Η παραδοχή δε αυτή του PCA εκθέτει στην παγκόσμια κοινή γνώμη και ενώπιον του διεθνούς νομικού πολιτισμού την Τουρκία με το «περίφημο» Casus belli, εάν η Ελλάδα αποφασίσει να εφαρμόσει το Διεθνές Δίκαιο!.. Σε κάθε περίπτωση όμως και στο Αιγαίο ισχύσει η Αρχή της Αβλαβούς Διέλευσης και θα πρέπει να λεχθούν τα εξής:

Και τρία αυγά Τουρκίας...

του Δημήτρη Καζάκη

Έτσι και την κάνουμε από την ΕΕ και το ευρώ, οι Τούρκοι θα φτάσουν στη Λάρισα! Αυτό δεν μας λένε όλα αυτά τα χρόνια όσοι μάχονται να μείνουμε υπό καθεστώς κατοχής και εκποίησης της χώρας μας; Μαζί τους και όσοι πατριδοκάπηλοι εμφανίζονται ως πολύ πατριώτες, αλλά όταν έχουν να στρατευτούν στον αγώνα για την ελευθερία της πατρίδας και του λαού, τότε παίρνουν δήθεν βαθυστόχαστο ύφος και εμφανίζονται να ακούν τη φωνή της λογικής: Το να φύγεις από το ευρώ και την ΕΕ είναι σύνθετο το ζήτημα, σου λένε. Δεν παίρνεις υπόψη σου τις γεωπολιτικές παραμέτρους, σου λένε. Κι αν μας την πέσουν οι Τούρκοι;

Φυσικά, αυτή η φωνή είναι η φωνή της υποτέλειας κι όχι της λογικής. Είναι η φωνή που από την εποχή του Οθωμανικού ζυγού προσπαθούσε να φρονηματίσει το ραγιά: «Βασίλη, κάτσε φρόνιμα, να γένεις νοικοκύρης, για ν' αποχτήσεις πρόβατα, ζευγάρια κι αγελάδες, χωριά κι αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν.» Είναι η ίδια φωνή που από τότε μέχρι σήμερα μας διδάσκει πώς να κοιτάμε τη δουλίτσα μας, πώς να τα βγάλουμε πέρα, χωρίς να νοιαζόμαστε για τα παθήματα των γύρω μας και κυρίως για την πατρίδα και τη λευτεριά της.

Τι μας κόφτει κι αν η πατρίδα μαζί μ' όλους εμάς παραδόθηκε αμαχητί, ξεπουλήθηκε για να λεηλατηθεί; Του κιοτή η μάνα δεν έκλαψε ποτέ. Του προδότη έζησε καλύτερα. Κι αν κάτσουμε φρόνιμα, ίσως κάποιοι από εμάς τα καταφέρουμε να επιβιώσουμε σαν τους κοπρίτες, που αγωνίζονται για ένα ξεροκόμματο.

Όμως, η χώρα αυτή κατάφερε να επιβιώσει χάρις σ' εκείνους που στη φωνή της υποτέλειας....
και του ραγιαδισμού, σήκωναν τη δική τους φωνή: «Μάνα μου εγώ δεν κάθομαι να γίνω νοικοκύρης, να κάμω αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν, και να 'μαι σκλάβος των Τούρκων, κοπέλι στους γερόντους.»

Βέβαια, σήμερα είναι εκτός εποχής το να κρατάς ψηλά το κεφάλι και να αγωνίζεσαι ασυμβίβαστα για τα αυτονόητα. Είναι εκτός μόδας. Είναι η εποχή του πόκεμον και της νοημοσύνης επιπέδου φρεντουτσίνο. Κι αν κάτσουμε στ' αυγά μας, ποιος ξέρει, ίσως μας λυπηθούν και την γλυτώσουμε.